Dziedziczenie przynależności społecznej?...

Czy przynależność do klasy społecznej jest dziedziczna?

Omów zagadnienie awansu w strukturze społecznej we współczesnej Polsce w kontekście utrudnień i ułatwień awansu społecznego. Zastanów się nad prawdziwością powiedzenia : każdy jest kowalem swojego losu. Czy rzeczywiście możliwe są sytuacje wyrwania się z kręgu ubóstwa? Czy awans społeczny jest zarezerwowany dla wyższych klas społecznych.

           

Ludzie…tak bardzo podobni, i tak bardzo różni.

Ludzie…tak bardzo ważni, i tak mało wpływowi.

Ludzie…tak bardzo silni, i tak bardzo słabi.

            Ludzie…my wszyscy, co choć każdy jednostką jest jedyną niepowtarzalną, wyjątkową, to jednak tworzymy jedną wspólne imperium…społeczeństwo, którego jesteśmy częścią, a ono jest naszym obrazem. W Obrazie tym jest wiele barw, wiele form tak jak różnie są ludzie, i jak różne pozycje na tym obrazie zajmują i inne znaczenie mają. I to jest istotne bo jak mógłby istnieć obraz bez barw ?

I tak jest właśnie ze społeczeństwem…każdy z nas ludzi zajmuje w nim inną pozycję, inne miejsce a podział ten nazywamy klasami społecznymi.

             Klasy społeczne, podstawowe składniki struktury społecznej wyróżnione na podstawie kryteriów ekonomicznych: wysokości dochodów, własności środków produkcji (maszyn, ziemi), rodzaju wykonywanej pracy (produkcyjna, organizatorska), kwalifikacji zawodowych. Przynależność do klas społecznych jest względnie trwała. Klasy społeczne nie są sankcjonowane przez prawo, nie istnieją zalegalizowane bariery utrudniające przechodzenie z klasy do klasy.

Tak definicję podaje nam encyklopedia Wiem.one.pl.

Czy jednak klasy społeczne, przynależność do nich świadczą o tym kim jesteśmy lub kim będziemy ?

          Przychodząc na świat dziecko jest obdarowane przez swoich rodziców genami, które to mają już duży wpływ na to jakie to dziecko może być. One bowiem świadczą często o możliwościach, predyspozycjach czy zdolnościach. Jednak geny to nie wszystko. Środowisko w jakim dziecko dorasta również ma wpływ na jego kształtowanie, na to właśnie jaki będzie w przyszłości i jakie miejsce zajmie w społeczeństwie, w którym żyje i którego częścią jest, i jaką rolę odegra w tym społeczeństwie , przedstawicielem jakiej klasy będzie. Środowisko czyli rodzice, rodzina, szkoła, inni ludzie będą mieli wpływ na młodego człowieka, na drogę jaka przez niego obrana będzie. Pierwszymi przewodnikami życia nowej istoty, najważniejszymi być może są rodzice. Oni dziecku życie dają. Oni najczęściej w nim towarzyszą, oni są pierwszymi nauczycielami i wychowawcami. I oni w dużej mierze mają wpływ na tego nowego członka społeczeństwa. Ale czy wszystko mogą dziecku przekazać ? Czy wszystkie nauki, które dla nich samych istotne są ? Czy wszystkie wartości ? Czy nawet status społeczny ?

     

Na pytanie : Czy przynależność do klasy społecznej może być zatem dziedziczna ? Trudno odpowiedzieć jednoznacznie.

 Biorąc pod uwagę jak wiele dziedziczymy po naszych rodzicach można powiedzieć, że i przynależność do klasy społecznej możemy dziedziczyć.  Skoro bowiem zostaliśmy wychowani w pewnej rodzinie przynależącej do określonej klasy społecznej, charakteryzującej się właściwymi dla niej cechami, to model tego wychowania jest częścią nas. Tak, każda klasa społeczna posiada określony model wychowania, wartości ważniejsze i mniej ważne, to co istotne i mniej. I to zatem czego zostaniemy nauczeni, będąc tą częścią społeczeństwa, którą są nasi rodzice, może mieć ogromy wpływ na nasze przyszłe wybory, a co za tym idzie na nasze przyszłe życie. Tak i każda klasa społeczna jest inna i różnią się one od siebie.

"Stosunki wewnątrz klas społecznych regulują niepisane prawa i zwyczaje. Są one dość precyzyjne i wyznaczają granice, których nie wypada przekraczać. Normy te określają zasady zachowania, tematy rozmów, a nawet zainteresowania. Ludzie super bogatych - właściciele dużych majątków, pracodawców , modnych lekarzy i wziętych adwokatów- rozpoznaje się po tym ,że mają doskonale urządzone domy, położone w eleganckich dzielnicach miasta, ubierają się w drogich sklepach, a wolny czas spędzają z dala od tłumów." pisał Gunter Fritz, Jak zrobić karierę ? (Świat Książki, Warszawa 1997).

  Jeśli zatem mamy rodzinę lekarzy, w której zarówno ojciec jak i matka spełniają się zawodowo, a czas wolny wpędzają na przyjemnościach, które są możliwe dzięki statusowi jaki zajmują (i finansom z dobrze płatnego zawodu) to taką postawę przekazują też swoim dzieciom a te chcąc utrzymać status, którzy ich rodzice już mają podążają w tym kierunku. Wychowani bowiem w przekonaniu, że ta praca, dająca być może również wielką przyjemność daje również wielkie możliwości. Nie zawsze wychowanie o tym świadczy. Bywa i tak, że dziecko od małego przejawia zdolności swego rodzica i później również kształci się w tym kierunku, stając się członkiem tej samej klasy społecznej. Możemy tutaj mówić o dziedziczeniu klasy społecznej.

Podobna sytuacja może pojawić się wśród uboższych ludzi, bez pracy. Tutaj dziecko również może stać się takie jak jego rodzice, którzy albo nie mogą pracować, z braku możliwości albo nie chcą z lenistwa i braku zainteresowań.

O tym pisał również Gunter Fritz w tej samej książce :

       "Faktem jest, że granice między klasami zacierają się; niski dochód i słabe wykształcenie często idą ze sobą w parze. Im niższy poziom intelektualny człowieka, tym mniejszą wagę przykłada on do zewnętrznych form i reguł zachowania. Szczególnie wyraźne jest to w klasie niższej; istnieje ona jeszcze ciągle i na skutek ubożenia społeczeństwa wcale się nie zmniejsza. Gdzie niedbałość i brak zainteresowań nadają ton, tam nie ma miejsca na myślenie w kategoriach sukcesu. Kto chce się stamtąd wydostać- co jest możliwe, ponieważ każdy ma jakiejś mocne strony- musi dużo pracować nad sobą i swoją karierą. Nie od rzeczy będzie też poznać zwyczaje ludzi, którym się powiodło."

Bywa i tak, że ludzie niezadowoleni z przynależności do pewnej klasy społecznej pragną by ich dzieci żyły inaczej, zajęły inne miejsce w społeczeństwie.

        Czy możliwy jest awans społeczny ? Czy możliwe jest odcięcie się od korzeni ?

Jest to z pewnością trudne,  jednak jak napisał już Gunter Friz, jest to możliwe dzięki wielkiej pracy nad swoją przyszłością.

I tutaj stare polskie powiedzenie również świadczyłoby o prawdziwości tych słów: „bez pracy nie ma kołaczy” Prawdą jest bowiem iż ten co pracuje i chodzi tutaj również o pracę nad swoimi talentami, możliwościami, jest w stanie wiele osiągnąć. Bowiem wewnętrzne siły mogą wiele i kto potrafi w to uwierzyć, może odnieść sukces, może stać się tym kim chce, może być kim być pragnie. Owszem wiele jest uwarunkowane także sytuacją kraju w jakim mieszka, jego sytuacją ekonomiczną, kapitalistyczną, gospodarczą, polityczną. A sytuacja naszego kraju w którym bezrobocie przyjęło dwucyfrową liczbę nie napawa optymizmem. Wiele młodych osób wyjeżdża z kraju szukając nowego domu, szukając możliwości, której w Polsce nie widzą. I dopiero za granicami odnoszą sukcesy. Są jednak tacy, którzy pozostają i próbują tutaj odnaleźć siebie, znaleźć tutaj perspektywę samorozwoju i drogę do lepszego życia. Ale tak mogą tylko jednostki silne, zmotywowane, do tego zdolne i świadome tych swoich zdolności. Są i tacy, którzy zostają ponieważ status społeczny, w którym dorastali i możliwości finansowe z nim związane dają możliwości do rozwoju, bo nie możemy zapominać o tym, że pieniądz w dzisiejszych czasach również dużą rolę odgrywa, dając sposobność na rozwijanie talentów, na rozwijanie się człowieka. Dzieci rodziców wyższych klas społecznych mają zdecydowanie większe możliwości, by w klasie tej pozostać, nie zmieniać. Tak ich status im to umożliwia, a od nich samych będzie zależało to czy zechcą propagować kulturę, w której zostali wychowani, czy zechcą utożsamiać się z tym co od dzieciństwa znają.

I są jeszcze ci Polacy, którzy zostają w kraju, ponieważ  do nich uśmiechnęło się szczęście, w postaci nagłych możliwości, przypadku na który wcale nie czekali a stał się jednak. Bo i o tym należy również wspomnieć. Czasami te możliwości, to właśnie szczęście, które należy wykorzystać, może sprawić, że tak jak w bajce o Kopciuszku gdzie biedna dziewczynka staje się księżniczką,  wszystko możliwe jest, nawet zmiana klasy społecznej. I wtedy można powiedzieć, że jest się kowalem własnego losu, bo wykorzystując szczęśliwy jego przypadek, działamy ku korzyści naszej, stajemy się tymi kim pragnęliśmy być.

               Tak to powiedzenie : „jesteś kowalem swojego losu” jest jak najbardziej prawdziwe, ponieważ to nasze wybory życiowe decydują o tym jaka nasza przyszłość będzie. Owszem, jesteśmy napiętnowani genami, wychowaniem, środowiskiem, w którym żyjemy. Oczywiście, że ma to wszystko wpływ. Ale to nas też kształtuje, nasz charakter, naszą osobowość. Tak, wychodzimy na drogę życia z tym całym bagażem a co z niego zostanie przez nas wykorzystane, wybrane to już tylko nasz wybór. Wybór człowieka, który potrafi myśleć i decydować, który potrafi o siebie zadbać jeśli tylko Los będzie mu przyjazny i żadne jego wypadki nie staną mu na drodze.

Ale tak mogą tylko jednostki silne, zmotywowane, do tego zdolne i świadome tych swoich zdolności. Tak mogą Ci, którzy poznawszy dobrze siebie wiedzą jak wykorzystać drzemiący w nich potencjał i szukają sposobności by to wykorzystać

Tak mogą Ci, którzy się nie poddają, którzy widzą ogień tam gdzie inni iskry dopatrzeć nie mogą.

Społeczeństwo to my ludzie tak zróżnicowani, tak inni, ale tworzący jedną całość i decydujący, którą częścią jego chcemy być jeśli tylko potrafimy sobie zdać sprawę z mocy w nas drzemiącej.

  

Autor: Magdalena

Planowanie a przedsiebiorczość

Jaką rolę w dzisiejszych czasach pełni proces planowania?, jakie dostrzegasz związki pomiędzy postawą przedsiębiorczą a planowaniem własnej przyszłości?

                                                                "Historią trzeba kierować, trzeba nią zarządzać."

                                                                 - Robert Ludlum (z książki „Protokół Sigmy”)

                  Dzisiejsze czasy są przyszłością czasów przeszłych, które były nasączone wydarzeniami mającymi wpływ na nasze dni. Nasza historia to nie tylko splot przypadków, ale również świadome działania ludzkie prowadzące do większych lub mniejszych, bardziej zauważalnych lub mniej dostrzegalnych przedsięwzięć będących częścią naszych dziejów.

               Jak i kiedyś tak i w dzisiejszych czasach proces planowania odgrywa znaczącą rolę dla powodzenia przedsięwzięcia. Przedsięwzięcie jest bowiem działaniem, w którym planowanie często decyduje o powodzeniu zamierzenia. I tutaj odpowiednie metody, środki, sposoby wszystko to złożone razem będzie predestynować o przedsięwzięciu.

 Tak było od zawsze, jednak nie można pominąć faktu, że zmieniają się dzieje, tak jak zmienia się człowiek. Wszystko ulega zmianom. Zmiany w obrębie społecznym, obyczajowym, kulturalnym są także widoczne w gospodarce, polityce i temu wszystkiemu co człowiekowi służy i ludzkim działaniem jest. Zmiany te powodują iż człowiek musi sprostać kolejnym wymaganiom przed nim stojącym, w drodze do „nowego”, współczesnego, lepszego świata.

I tutaj właśnie również planowanie, cały jego proces będzie niezmiernie istotny, będąc bowiem kluczowym elementem przedsięwzięcia,  w dużej mierze stanowi o tym czy człowiek odnajdzie się w swojej nowoczesności i czy uda mu się dokonać kolejnych zmian.

W dzisiejszych dynamicznych, wciąż poszukujących nowych technologii i rozwiązań czasach mamy więcej przedsiębiorstw, organizacji, instytucji niż w minionych epokach, okresach, latach i one wszystkie funkcjonują w dużej mierze właśnie dzięki odpowiedniemu planowaniu. W związku z tym to jakie te nasze dzisiejsze czasy są jest obrazem odpowiednich lub mniej dobrych procesów…procesów planowania właśnie.

                  Oczywiście postawa przedsiębiorcza również będzie bardzo istotna. Człowiek przedsiębiorczy to człowiek częściej odnoszący sukces. A człowiek odnoszący sukces to właśnie ten, który osiąga wyznaczone cele. By jednak te cele zostały osiągnięte niezbędne jest planowanie- czyli dążenie do zdobywania tego co ważne, co niezbędne, co chcę się spełnić.

Postawa przedsiębiorcza charakteryzuje człowieka pewnego siebie, kreatywnego, pomysłowego, asertywnego, wytrwałego,  komunikatywnego i otwartego, nie bojącego się ryzyka, chętnego do nauki i pragnącego właśnie dzięki temu co wie i potrafi osiągnąć sukces. Dzięki tym cechom człowiek zacznie właśnie swoją drogę do sukcesu od planowania własnej przyszłości. Będzie wiedział bowiem, że tylko dzięki temu może osiągnąć zamierzone cele w późniejszym życiu- dzięki właśnie odpowiedniemu planowaniu przyszłych losów.

Zatem kształtowanie postawy przedsiębiorczej u młodego człowieka jest również niezwykle ważne we współczesnej edukacji chcącej także dotrzymać kroku zmieniającym się realiom. Gdyż ta postawa znajdzie odzwierciedlenie w jego sposobie patrzenia na świat, odbierania go a także jego próbie wyjścia naprzeciw wymaganiom tego świata, który tak właśnie zostaje zmieniany.

                                               „Dobrze jest wiedzieć więcej niż tylko to, co wiedzieć się musi.”

                                                 -Robert Ludlum  (z książki Protokół Sigmy)

Autor: Magdalena

Kreatywność, innowacyjność, twórczość

Jaka jest różnica pomiędzy pojęciami: kreatywności, innowacyjności i twórczości?

Jeżeli chodzi o różnice pomiędzy kreatywnością a innowacyjnością, uważam, że stwierdzenia Schmidta na ten temat ukazują różnice pomiędzy tymi dwoma zdolnościami dość zrozumiale, mianowicie kreatywność przedstawia on jako umiejętność jednostki tworzenia nowych i wartościowych wytworów, natomiast innowacyjność opisuje jako  umiejętność wprowadzania tych pomysłów w życie, czyli ich zastosowanie. Natomiast twórczość jest aktywnością, w skład której wchodzi zarówno kraetywność jak i  innowacyjność, jednak różni się ona od kreatywności i innowacyjności, wieloaspektowością. Wymienia się aspekt atrybutywny ( istotne cechy to nowość i wartość), aspekt procesualny ( czyli jakie procesy kierują człowiekiem w ramach powstawania twórczości), aspekt personologiczny (dotyczy cech osobowości twórczej) oraz aspekt stymulatorów i inhibitorów (stymulatory czyli czynniki, które wpływają na pozytywnie na rozwój twórczości i inhibitory, które hamują jej przebieg. Tak więc, twórczość jest bardziej złożonym pojęciem niż kreatywność i innowacyjność.

Źródło: skrypt PUW ,, Dydaktyka twórczości'' Kamila Witerska

Autor: Monika

Nowe a twórcze

Czy  wszystko, co nowe jest twórcze?

To prawda, cechą charakterystyczną twórczości jest ,,nowość''. Jednak pojęcie to w tym przypadku jest dość względne, wielowymiarowe i zależy chociażby od czynników kulturowych czy historycznych. Oczywiście, nie wszystko co nowe jest twórcze. Mówiąc o nowości jako jednej z cech twórczości, chodzi o to, żeby dany wytwór był nowy z indywidualnej perspektywy człowieka, dlatego też mówi się, że twórczy produkt czy działanie powinno być nowe i wartościowe chociażby dla samego twórcy. Przykładem jest twórczość dziecięca.

Autor: Monika

Myślenie dywergencyjne

Myślenie dywergencyjne to podawanie różnych rozwiązań dotyczących jednego zadania czy problemu, przy czym każde z tych rozwiązań jest poprawne, a więc nie ma jednego z góry określonego, poprawnego rozwiązania  tak jak to jest np. w testach. Każdy poszukuje rozwiązania, które go usatysfakcjonuje i jest najbliższe jego odczuciom. Myślenie takie charakteryzuje się zazwyczaj oryginalnością, pomysłowością, wytwarzaniu wielu, a do tego rożnorodnych rozwiązań danego problemu oraz daje możliwość doskonalenia zaistniałych już pomysłów. Jeżeli natomiast chodzi o przykłady z życia jest ich całe mnóstwo. Na pewno każdy z nas zastanawiał się chociaż raz  ,,Co bym zrobił gdybym wygrał  milion w toto lotka?'',  każdy z nas zapewne nie raz zapomniał długopisu, czy parasolki i musiał sobie w jakiś sposób poradzić, nawet poproszenie dzieci o wykonanie ciekawego rysunku dla mamusi czy tatusia. Wszystkie te przykłady dają nam możliwość znalezienie własnego rozwiązania problemu i będzie ono poprawne.

Autor: Monika

Autyzm i dylematy rodziców

   

            Autyzm to zaburzenie rozwoju, często powiązane z występowaniem nieprawidłowości w obrębie interakcji społecznych, komunikacji oraz zachowania i zainteresowań. Rodzice, którzy dowiadują się, że ich dziecko jest dzieckiem autystycznym, często traktują to jako ,,wyrok'', czy ,,koniec świata''. Dlatego też moja pierwsza wskazówka dla rodziców dziecka z autyzmem będzie odnosiła się do pogodzenia się z faktami. Ważne jest aby rodzice przyjęli do wiadomości i do świadomości, że ich dziecko jest dzieckiem autystycznym, czyli wyjątkowym, które wymaga szczególnej troski, tylko wtedy będą mogli iść dalej, aby skoncentrować swoje siły i energię na pomocy dziecku, sobie samemu i swoim najbliższym. Nie należy poddawać się rozpaczy i bezradności, ponieważ w ten sposób nie pomoże się dziecku.

            Druga wskazówka odnosi się do poszukiwania informacji związanymi z autyzmem. Niewątpliwie więcej informacji ułatwi rodzicom zrozumienie form zaburzeń występujących u ich dziecka, jego zachowanie oraz potrzeby. Informacji mogą oni poszukiwać w różnego rodzaju literaturze, książkach, poradnikach, u lekarzy, na stronach internetowych czy u innych rodziców z dziećmi austycznymi.

            Kolejna wskazówka brzmi poszukujcie wsparcia, nie jesteście ani sami, ani jedyni. Rodzice dziecka autystycznego powinni zdawać sobie sprawę z tego, że nie są sami, ani jedyni w takiej sytuacji, że są rodzice, którzy borykają się z podobnymi problemami i uczuciami związanymi z niepełnosprawnością ich dziecka. Kontakt z innymi rodzicami może przynieść ulgę czy dodać otuchy, zrozumienia. Rodzice mogą wymieniać się zdobytymi przez siebie informacjami, doświadczeniami czy sposobami stymulowania rozwoju dziecka.

            Ważną wskazówką wydaje mi się również obserwacja swojego dziecka i wczesna interwencja. Jeżeli rodzice zauważą symptomy czy objawy świadczące o tym, że ich dziecko może być dotknięte autyzmem, powinni jak najszybciej skonsultować się z lekarzem i powiedzieć mu o swoich obserwacjach i obawach, w celu bądź rozwiązania wszelkich wątpliwości o podejrzeniu autyzmu, bądź w celu ewentualnej szybkiej interwencji. Chodzi tu głównie o postawienie prawidłowej diagnozy i rozpoczęcie systematycznych zajęć terapeutycznych z odpowiednio przeszkolonym zespołem specjalistów, z dużym doświadczeniem, aby mogli oni przy udziale rodziny opracować indywidualny program terapeutyczny, dostosowany do potrzeb dziecka. Wczesna interwencja daje także możliwość uzyskania korzystniejszych wyników w leczeniu autyzmu.

            Następna wskazówka dla rodziców dziecka z autyzmem będzie dotyczyła okazywania dziecku cierpliwości, ciepła i zrozumienia. Dziecko powinno czuć ciepło i miłość rodziców nawet jeżeli nie okazuje takiej potrzeby lub wręcz nie chce być przytulane, co często mam miejsce u takich dzieci. Mimo wszystko, szczególnie matka powinna przytulać dziecko nawet wbrew jego woli, aby to wiedziało, że może na nią liczyć, że jest silna, bezgranicznie go kocha i aby miało poczucie bezpieczeństwa.

            Szósta wskazówka to stymulacja rozwoju dziecka, nie jesteście bezradni. Rodzice dzieci autystycznych powinni pamiętać, że od nich samych w dużej mierze zależy dalszy rozwój dziecka. Jest wiele metod, które rodzice mogą wykorzystać w celu rozwijania umiejętności językowych i społecznych u swojego dziecka. W nawiasie zamieściłam link do ciekawego artykułu jak matka stymulowała rozwój  swojego dziecka w zkresie kontaktów społecznych i umiejętności językowych. (http://www.dzieci.bci.pl/strony/autyzm/1artbenet.html)

            W kolejnej wskazówce należy zaznaczyć, że warto jest mówić o autyzmie, uświadamiać ludzi, odnośnie zachowania dziecka, szczególnie rówieśników i otoczenie dziecka dotkniętego autyzmem, aby nie zostało ono prze nich odrzucone czy odizolowane. Warto także dzielić się informacjami i doświadczeniami z innymi rodzicami dzieci autystycznych.

            Kolejną ważną wskazówką będzie, aby rodzice pamiętali, że mają prawo do przeżywania swoich uczuć. Chodzi o to, że każdy człowiek ma prawo do przeżywania uczuć, jakie mu towarzyszą. Bez względu na to czy są to uczucia łączące się ze smutkiem czy radością, czy jest to, złość, zmieszanie, poczucie bezradności, a może radość z postępów jakie robi dziecko. Każdy czasami przeżywa mały kryzys, nie należy się wstydzić uczuć ale należy pamiętać, aby nie popadać w rozpacz, aby nasze szczególnie negatywne uczucia nie zawładnęły naszymi dobrymi. Pozytywne nastawienie to połowa sukcesu.

Autor: Monika

Anoreksja

Z czego, Twoim zdaniem, wynika rosnąca liczba zachorowań na anoreksję?

Anoreksja  jest to jadłowstręt psychiczny. Jest to choroba ciężka i przewlekła, najczęściej wymagająca pomocy specjalisty ponieważ osoby cierpiące na tego typu zaburzenie odżywiania nie są w stanie samodzielnie zapanować nad chorobą. Poza tym często nie mają siły, żeby z nią walczyć. Dodatkowo anoreksja powoduje zaburzenia w percepcji własnego ciała. Z kolei niezadowolenie ze swojej figury sprzyja niskiej samoocenie. Lęk przed wzrostem wagi i jedzenie posiłków wywołuje poczucie winy.

Jeżeli chodzi o podłoże anoreksji badacze nie są jednomyślni w tej kwestii. Teoretycy podejścia psychodynamicznego wymieniają nieprawidłowości interakcji między matką i dzieckiem. Badania wykazały także, że anoreksja ma związek z zaburzeniami czynności podwzgórza, a także , że zaburzenie to występuje częściej u bliźniąt jednojajowych, co z kolei wskazuje na czynnik genetyczny.

Rosnąca liczba zachorowań na anoreksję jest połączona także z czynnikami kulturowymi i społecznymi. Rozwój mass mediów i ich wpływ na społeczeństwo jest duży. Często projektanci mody promują wychudzone modelki o sylwetce chłopca, jako ideał kobiety. Ideał ten zaczął dominować wśród celebrytów. Nie tylko wychudzona modelka uznawana jest za piękność,  trend ten przeniósł się także na świat filmu, muzyki itp.  Coraz częściej na okładkach znanych magazynów zamiast anonimowych modelek, pojawiają się sławne aktorki, aktorzy, piosenkarze itp. Jako chwyt marketingowy, ponieważ sprawdzono, że magazyn z anonimową modelką  na okładce sprzedawał się słabiej niż ze znaną aktorką. Bowiem ludzie woleli oglądać celebrytów w codziennym życiu i może dopatrzeć się u nich jakiś wad, ponieważ w telewizji są wszyscy piękni i cudowni. Niestety wysoka technologia obróbki zdjęć ukazuje w czasopismach nienaturalnie idealne ,,gwiazdy''. Współczesny trend ideału kobiety to : wychudzona bez grama tłuszczu, co dziwne nawet nie szczupli lecz chudzi ludzie utożsamiani są nie tylko z atrakcyjnością ale i z okazem zdrowia.

Telewizja, czasopisma, a także internet promują wychudzone ciała utożsamiane z pięknem. Pojawiły się nowe rozmiary ubrań w sklepach. Rozmiar 36 nie jest już rozmiarem dla ,,atrakcyjnych'' kobiet, jest za duży. Rozmiar, którym można się poszczycić to 32 ewentualnie 34, czyli taki jaki nosi Victoria Beckham czy Lindsey Lohan. Chuda osoba jest nie tylko atrakcyjniejsza, zdrowsza, sprawniejsza fizycznie, jest także utożsamiana z osoba odnoszącą sukcesy. Wydaje mi się, że szczególnie młodzi ludzie są podatni na tego typu presję wywieraną przez media i świat biznesu. Chcą nadążyć za zmianami w świecie, chcą być młodzi, piękni i odnosić sukcesy. Wydaje im się, że jak chociaż będą chudzi to już osiągnęli pierwszy krok do sukcesu ( pogoń za karierą, dobrami materialnymi itp.). Zaczynając niewinnie od diety....

 Coraz większa liczba zachorowań na anoreksję wynika także z podejścia ludzi do diety i odchudzania się. Większość ludzi utożsamia dietę z głodówką, eliminacją znacznej ilości przyjmowanych pokarmów itd. Tymczasem dieta, to po pierwsze zmiana nawyków żywieniowych, po drugie niezbędna jest konsultacja z lekarzem i dietetykiem. Dieta powinna być dobrze zbilansowana i dobrana indywidualnie do potrzeb jednostki, nadzorowana przez specjalistę.

 Autor: Monika